Ik kan het niet zelf!

Ik kan het niet zelf!

En toen was er ineens een tijdje geen blog van mij...
Gelukkig kan ik zeggen dat ik er weer ben. Eindelijk weer fris, fruitig en scherp als voorheen. Maar dat heeft een poosje geduurd. Veel langer dan ik verwacht had.

Inmiddels al weer een paar weken geleden heb ik een fout gemaakt. Niet een klein foutje, maar echt een enorme misser! Eentje waarvan ik niet verwacht had, en velen met mij, dat dit mij zou gebeuren.

Tijdens de koffie pauze op mijn werk was het erg gezellig. Mijn collega was jarig en tracteerde op heerlijke minichocolade reepjes.
Sinds een jaar of twee weet ik dat ik chocolade verdraag en ik heb dan ook al meerdere malen een mars gegeten. Die blijk ik echt heerlijk te vinden!
Zo zag ik mijn kans schoon en grabbelde uit de bak met reepjes een mars. Kletsend en wel opende ik het ding en in 2 gedachten loze happen was hij doorgeslikt. Tijdens het slikken bedacht ik nog dat ik deze mars eigenlijk een beetje droog vond.

Binnen 5 minuten ging mijn hele mond en keel jeuken. Ik zocht op de verpakking, nog steeds niet erg gealarmeerd, een beetje naar de ingredieten. Zou er iets veranderd zijn? Het was mijn collega die het zag."Heb jij die gegeten??" was haar vraag. "Ja, van Mars heb ik normaal nooit last" antwoordde ik. Op dat moment keek ik goed, en wat bleek? Ik had een snickers gegeten! Iedereen raakte in een soort van paniek, terwijl ik nog steeds niet super ongerust was. Ik had immers geen idee wat er precies in zat. Toen mijn collega aangaf dat het voornamelijk pinda bevat begon ik wel te stuiteren!! 

Het eerste moment was een moment van schok. De klachten vielen nog mee, maar dit kon wel eens heel serieus worden! Pinda had ik nog nooit in grote hoeveelheden binnen gekregen en een kus op mijn wang geeft al een inmense reactie. Toch leken de klachten, waarschijnlijk door de stress, mee te vallen. Na allergie tabletten en prednisolon zakte het allemaal af en ging in terug aan het werk. Na een half uur was ik wat duf. Gelukkig zat mijn dag er op en ging ik naar huis.

Mijn collega's hebben me allemaal gevraagd of ik gebracht wilde worden en of ik niet toch die epi-pen moest gebruiken. Ik vond het allemaal onzin. Toen ik bijna thuis was zag ik mijn eigen hoofd in de spiegel en schrok me rot! Zo zag een reactie er uit in mijn studieboeken. Mijn moeder was bij mij thuis en zij bracht me direct naar het ziekenhuis.

Daar kwamen de benauwdheid en bloeddrukdalingen gelukkig pas echt op gang. De artsen en verpleegkundigen maakten zich absoluut zorgen en ik achteraf ook. Ja, achteraf, want op het moment zelf vond ik het allemaal wel mee vallen. De waarden van mijn bloeddruk, saturatie en hartslag, inclusief afwijkingen waren echt schokkend.

Wat hadden mijn collega's toch gelijk met die epi-pen en wat ben ik mij zelf tegen gekomen.
De afspraak die ik nu met mijn man en arts heb is dat ik kennerlijk niet meer kan inschatten hoe ernstig het is als het er echt op aan komt. Zodra ik iets merk moet ik van af nu doen wat de mensen om mij heen zeggen. Bij klachten overleg ik met mijn man die een veto recht heeft. Zegt hij epi-pen dan wordt het epi-pen en zegt hij ambu dan bel ik die. Het lijkt wat kinderachtig en onzelfstandig, maar zoals de allergoloog al zei: Dat is nou net een van de symptomen voor mij!

Waardeer dit blogbericht:
0
Sporenonderzoek
Grenzenloos vertrouwen?