Handicap?

Handicap?

Soms heb je van die momenten dat je je ineens heel gehandicapt kan voelen met een voedselallergie. Ik ben er verdrietig van, voor het eerst sinds jaren.

In mijn pubertijd had ik dat voor het eerst. Ik kon met schoolkamp niet gewoon mee omdat er speciale voeding voor mij moest zijn. Geen melk, ei of ander gevaar mocht er in zitten. Dus ging ik gewapend met een koelbox met maaltijden mee. Prima, maar net niet helemaal hoe je het eigenlijk zou willen.

Het verdriet van toen was oppervlakkig en gericht op deze ene gebeurtenis. Mijn verdriet van nu is groter.
Het begon toen een vriendin van mij in tanzania ging wonen. Zij reisde als arts door het land daar en hielp zieken. Ze at op onmogelijke plekken de meest bijzarre dingen. Ik wilde ook wel, maar kon niet omdat ik nooit zo veel eten mee kon nemen dat ik niet zou uithongeren. Misschien had het ook wel gekunt, maar wat nou als je in de middle of nowhere een reactie krijgt?

Van de week kwam mijn collega dol enthousiat terug uit japan. Ook zo'n mooi iets. Fantastisch lijkt mij het land van de Rijzende Zon. Hij bracht een versnapering mee. Er stonden keurig ingredienten op, maar ja... Hoe is jullie japans?
De taalbarriere zou het mij daar moeilijk maken, en in ieder geval onzeker.

Het besef groeit steeds meer dat mijn allergie altijd bij mij zal blijven en dat er dingen zijn die ik niet kan. En dat voor iemand die zo graag proeft en eet!
Dit stemt mij zo in deze januarimaand somber.

Gelukkig wist mijn man mij wel weer op te vrolijken. "Door jou proef ik altijd alles en geniet ik van het feit dat ik dat kan" zei hij. Prachtig toch?

Waardeer dit blogbericht:
1
Grenzenloos vertrouwen?
Schoonmaakdoekjes