Sporenonderzoek

Sporenonderzoek

Het is bij feestdagen altijd raak. Georganiseerde lunches/diners op het werk waarbij alle collega's iets lekkers mee nemen. Ik heb daar een hekel aan. En jullie, als mijn lezers, begrijpen inmiddels vast wel waarom!

Het is altijd het zelfde liedje. Deze keer was het een pan pinda soep! Nooit geweten dat je pindasaus zo kunt verdunnen dat je soep hebt. Want zo vond ik het er uit zien. Mijn collega's dachten er anders over en de een na de ander slaakte een zucht van genot bij het zien van de trog met rattengif. Want anders dan dat voelt het niet voor mij. 

De pan stond op een verhoging op de tafel waarop allerlei heerlijkheden stonden. Die heerlijkheden mocht ik allemaal gewoon eten. De croissants, schaal met verse fruitsalade, aardappelsalade en heerlijke vleeswaren stonden naar mij te lonken. Alles leek mij even lekker, en honger had ik zeker!
Toch heb ik geen hap gegeten. Tenminste niet van de tafel. Saai zat ik aan mijn eigen boterham met kaas. Mijn collega's vonden het raar. Waarom at ik niet gewoon de dingen die ik wel mocht?

Daar was maar 1 reden voor. Ik durfde niet, echt niet! Helaas is pinda nou eenmaal niet neon geel, groen of paars en je ziet niet waar het in zit. Was dat nou maar het geval. Net als bij CSI wil ik wel een apparaatje dat neonblauw oplicht als er pinda in zit. 

Voor mijn neus schepte een collega soep in de kom. Met de soeplepel over de croissants heen plopte de soep boven de fruit salade de kom in. De lepel werd met een boogje spetterend de pan in geworpen. Zoals in een slechte actiefilm zag ik de soep vertraagd uit de pan spetteren en terecht komen op al het lekkers op de tafel.
Ik kreeg er kriebels van!

Nu vraag ik me af, had jij het wel gegeten?

Waardeer dit blogbericht:
1
Is Hugo dan toch ook overgevoelig?
Ik kan het niet zelf!